Και να που η καταιγίδα κοπάζει

Και να που η καταιγίδα κοπάζει... τα σύννεφα αρχίζουν να σκορπάνε. Μια μοναχική αχτίδα ήλιου ξεμυτάει και η βροχή σταμάτησε.

Και τότε είναι που κοιτάς γύρω σου και βλέπεις καθαρά αυτά που σε κρατούσαν όσο οι καταιγίδα μαίνονταν γύρω σου. Τα χέρια που σε στήριζαν όταν πήγαινες να πέσεις. Τα χαμόγελα που γινόταν καθρεύτες και σου θύμιζαν να χαμογελάς και να γελάς και συ. Γιατί ξέρεις... τα πάντα γίνονται πιο υποφερτά όταν χαμογελάς.

Ευχαριστώ...

Μια απλή μέρα... όπως όλες οι άλλες...

Όταν το όνειρο γίνει εφιάλτης... όταν το παθος, το όνειρο και η χα  ρά αντιστρέφονται.

Όταν πλέων η ανάσα με το ζόρι τραβιέται. Όταν όλα σου μοιάζουν μουντά. Που θα πάς καρδιά μου;

Το χαμογελο μπορεί σε στιγμές να κολλά. Το βλέμμα να χάνεται στο υπερπέραν.

Αλλά βλέπεις στην άκρη της σκάλας το λουλούδι; Και το χαμόγελο των φίλων το δικό σου ξυπνά. Και θυμάσαι ότι υπάρχουν κιάλλα στην ζωή.

Οπότε καλημέρα... και Don't Worry Be Happy!

     

Fuck you very much!

Because this is how they like it and I agree:

http://fuckyouverymuch.dk/

Φιλία... και σχέσεις μεταξύ ανθρώπων...

Πόσο εύκολα ξεφεύγουμε. Πόσο εύκολα παρεξηγούμε. Πόσο εύκολα πετάγονται λέξεις βαριές που κόβουν σαν μαχαίρια. Πόσο εύκολα γαντζωνόμαστε ο ένας από τον άλλον και διεκδικούμε κομμάτι του.

Οι άνθρωποι στη ζωή μας είναι συνοδοιπόροι. Στο ατελείωτο ταξίδι της ζωής. Συναντιόμαστε, χωρίζουμε. Ξαναβλεπόμαστε από κοντά ή χαιρετώντας από απόσταση. Ο δρόμος μας μια κοινός με άλλον προορισμό. Μία άλλος με τον ίδιο προορισμό. Άλλος περπατάει, άλλος κολυμπάει ένα ποτάμι. Άλλος κωπηλατεί μια αυτοσχέδια σχεδία στο αρχιπέλαγος. Άλλος κάθεται ατάραχος στο επιλεγμένο του νησάκι και μας κοιτάζει σαν να' μαστε τρελοί που προσπαθούμε να πάμε κάπου. Προορισμός άγνωστος, γνωστός ή απλά αδιάφορος...

Τi εννοώ με το παραλήρημα μου;  (Αλήθεια τι εννοώ...)

Εννοώ ότι οι άνθρωποι που έχουμε στη ζωή μας είναι ένας θησαυρός. Ένας δανεικός θησαυρός που τον βλέπουμε, τον χαιρόμαστε άλλα ποτέ δε μας ανήκει.

Και μπορώ να πω ότι προσωπικά απολαμβάνω τη θέα της θάλασσας στον ορίζοντα καθώς σκαρφαλώνω το μονοπάτι μου και με θεωρώ πλούσια. Το σκέφτομαι όμως να κατεβώ προς τη θάλασσα να μπαρκάρω...

Όταν η ανωριμότητα...

ξεπερνάει τα φυσιολογικά όρια, τότε η πορεία είναι μία. Φυγή. Κι όχι δεν είναι από δειλία, είναι από αδυναμία να επικοινωνήσω με άτομα χαμηλού σημείου ωρίμανσης. Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να παλιμπαιδίσω πατώντας ένα κουμπί. Θέλει χρόνια εξάσκησης να γυρίσεις αυτοστιγμή σε ένα επίπεδο που έχεις εδώ και πολλά χρόνια ξεπεράσει ή μπορείς μόνο να γυρίσεις εκεί αν ποτέ δεν έφυγες. Τα χάπια που παίρνω είναι βαριά και ο ψυχίατρός μου λέει να απομακρύνω την ανωριμότητα γύρω μου. Γιατί εγώ ήξερα πολλά χρόνια τώρα ότι τα προβλήματα λύνονται με το ρόπαλο ή με τη συζήτηση. Επειδή θεωρώ το ρόπαλο ιδιαιτέρως βάρβαρο τρόπο (αν και ανησυχητικά αποτελεσματικό οφείλω να ομολογήσω), διαλέγω τη συζήτηση. Τη συζήτηση πρόσωπο με πρόσωπο κι όχι μήνυμα με μήνυμα ή με χαρτάκια στην πόρτα (αν και έχω αναγκαστεί λόγω συνθηκών να καταφύγω κατά καιρούς και σε αυτούς τους τρόπους). Αυτή τη συζήτηση εννοώ. Αυτήν που κοιτάς τον άλλον στα μάτια και του λες πόσο εγωιστής και αχάριστος είναι! Τη συζήτηση αυτή που λες στον άλλο ότι θες να χωρίσετε ή θες να φύγει ή οτιδήποτε θες να του πεις και τον κοιτάς στα μάτια και αποδέχεσαι και συμμετέχεις σε όποια αντίδραση αυτός έχει. Γιατί αυτό είναι το σωστό. Δεν κρύβεσαι προσεύχοντας όλα να διορθωθούν ως δια μαγείας, γιατί πολύ απλά αυτό ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ. Πιο σοκολάτα γάλακτος ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ! ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ.

Statistics, statistics damn lies?

Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία από τον Στήβεν Πίνκερ (Stephen Pinker), τον συγγραφέα του βιβλίου "The Better Angels of Our Nature. Why Violence Has Declined".

Πήγα γιατί είχα ακουστά το βιβλίο του, αλλά δεν είχα το χρόνο να το διαβάσω και με έτρωγε η περιέργεια: "Statistics, statistics damn lies?" Ή στ' αλήθεια έχει μειωθεί η βία στον κόσμο; Είναι πιθανό να ζούμε στην πιο ειρηνική περίοδο του είδους μας;

Δεν είμαι 100% πεπεισμένη ακόμα, αλλά δεν το θεωρώ τόσο απίθανο μετά από αυτήν την ομιλία.

Για όσους ενδιαφέρονται, το πανεπιστήμιo βιντεοσκόπησε την ομιλία και μπορεί ο καθένας να τη δει σε web-tv.

http://media.medfarm.uu.se/play/kanal/1/video/2681

Life in Sweden in short

1st year: I think that I can safely say that it was THE worst year of my life! I adjust easily to new enviroments...I thought! Sweden was proving me wrong for a whole fucking year! If I didn't struggle that much to stay, I would have left!

2nd year: Things got better! Much better! I could actually enjoy my life there and I found many things to do. I entered the University, I started Aikido, I had people around me to go out and have fun with.

3rd year: It exceeded my expectations! I met amazing people that I think I will always love! I started enjoying life - If you know what I mean! I finally know specific things I need to improve because I have time for myself!

All I care about is being happy and make the others happy. BUT that doesn't mean I am good nor I want to be good! (Watch out - We got a badass over here)